Mission accomplished!

Wereldkampioen +80 kg: Bram Vandenbroeck

De rest is voor later, nu vieren.

Ik land dinsdag om 8.30!

Tot dan ben ik niet meer bereikbaar...

Veni, vidi, vici

Allemaal, eerst en vooral heel erg bedankt voor de mailtjes en posts die ik van iedereen al heb gekregen om me te feliciteren en geluk te wensen. Ik heb de settings van deze blog aangepast zodat iedereen kan posten...

En dan nu het goede nieuws: ik moet vandaag niet één, niet twee maar DRIE finales vechten. Jaja, je leest het goed. Mijn stoutste dromen zijn al overtroffen, ook al ben ik er nog bijlange niet. Het is hier bijna 14u en we zijn net terug van de sporthal in het hotel, voor een break tot 17u (00u Belgische tijd), wanneer de finales beginnen. Nu gewoon drie uurtjes rusten, op adem komen, iets lichts eten en dan breektr “le moment suprême” aan.

Mijn hoofd staat er nu echt niet naar om de hele voormiddag in geuren en kleuren te beschrijven, dus ik zal kort zijn: +80 kg, achtereenvolgens een Nederlander, een Noor, nog een Noor en een Amerikaan geklopt. Open, een Noor, een Amerikaan en een Fransman (tegen wie ik nog eens uitkom in de finale van de +80 kg).

Eén ding mag nu niet gebeuren, en dat is te vroeg victorie kraaien. Ik heb al vaak genoeg een finale als verliezer afgesloten, en dat mag vandaag niet opnieuw gebeuren. Als ik niet in minstens één van de drie categorieën win, dan zal de ontgoocheling groot zijn (hout vasthouden dus). Duim dus allemaal maar voor mij vannacht!

Adios!

Team, een discipline apart

Het concept van competitie in team is als volgt: elk land vaardigt drie kampers af plus één reserve (in het geval van België geen reserve wegens slechts drie volwassen kampers) en stelt die volgens een bepaalde volgorde op. Deze wordt volkomen zelf bepaald, wat ervoor zorgt dat je geen flauw idee hebt tegen welke tegenstander van een bepaald land je kunt uitkomen. Iemand die slechts 63 kg weegt (zoals Rachid) kan uitkomen tegen iemand van 90 kg en vice versa.

Wij hadden direct pech met onze loting. Eerste ronde Zweden, één van de sterkste tegenstanders die we hadden kunnen krijgen onder de 16 deelnemende teams (op een totaal van 27 naties). Ik werd pas als laatste opgesteld, omdat de kans groot was dat het laatste gevecht het beslissende zou worden, wat is uitgekomen. Rachid gewonnen, Pierre verloren, dus zou het derde gevecht beslissend zijn. Ondergetekende was klaar voor de strijd, en dat heeft mijn Zweedse tegenstander geweten. Tot 2-2 kon de Europese kampioen -70 kg van vorig jaar gelijke tred houden, maar erna was het erop en erover, 9-3 was de eindstand.

Tweede ronde Venezuela, stuk voor stuk beren van ruim over de 80 kg, die ik zeker verder in het toernooi nog zal tegenkomen. Voor mij op zich niks nieuws gezien zij in mijn categorie uitkomen, maar voor mijn twee lichtgewichten ploegmaats was het toch even slikken. Venezuela had namelijk in de vorige ronde de maat genomen van Nederland met vooral brutaal en agressief (vaak op het randje van het toelaatbare) karate. We hadden niks te verliezen, en dat is gebleken. Na twee gevechten op het scherpst van de snee moest ik er zelfs niet meer aan pas komen om de kwalificatie voor de halve finale veilig te stellen. 11-10 en 10-9 waren de respectievelijke uitslagen van Rachid en Pierre. Toch kwamen ze niet ongeschonden uit de strijd. Rachid liep een enkel zo dik als een appel op en Pierre was half bewusteloos.

Het resultaat van deze blessures was dat de volgorde werd omgegooid aangezien ik nog fris zat en mijn teamgenoten best wat extra rust konden gebruiken. Rustig hebben ze naar hun match kunnen toeleven, die één van hun diende te winnen aangezien ik vrij gemakkelijk de maat heb genomen van mijn Amerikaanse tegenstander. En jawel, we hebben de Amerikanen geklopt in het hol van de leeuw. Ik ben mijn stem nog altijd kwijt van Rachid en Pierre naar de overwinning te schrijven.

Ik kan bijna zeggen dat het mooier is om in team te winnen dan individueel. Je verdedigt uiteindelijk de kleuren van je land en je doet het samen. Ik denk niet dat er op voorhand iemand geld had durven inzetten op een finaleplaats. Morgen tegen Engeland de finale, hopelijk een sluitstuk van een mooi weekend. Laat ons hopen dat dit de kers op de taart wordt. Nu gewoon nog voor de taart zorgen in mijn eigen categorieën, de Open en +80 kg.

US Department of Justice

Have you ever been or are you now involved in espionage or sabotage; or in terrorist activities; or genocide; or between 1933 and 1945 were you involved in any way, in persecutions associated with Nazi Germany or its allies?

Ver in het Westen

Leve de Far West, ook al bestond het dan maar uit één straat en 15 stieren. Na een reis van 3u (jaja, Dallas is een grote stad) terecht gekomen in de verste uithoek van Dallas, maar tegelijkertijd ook veruit het mooiste wat we al hebben te zien gekregen. Neem het van mij aan, Dallas is een zeer kleurloze stad.

Morgen begint het echt. ’s Morgens inschrijving, om 15u weging. Dan vroeg ons bed in want zaterdag roept de tatami. Op dit moment heb ik een goed gevoel, ze mogen iedereen de mat op sturen tegen mij. Natuurlijk ligt er een groot verschil tussen mijn interpretatievermogen en de waarheid. Laat ons hopen dat ik voor één keer aan het juiste eind trek. Eén iemand zal er in elk geval niet bij zijn. De Noor waar ik in Spanje op het EK (onterecht?) de finale verloor zal enkel meedoen in team wegens gebrek aan trainingsritme. Jammer, ik had echt graag revanche genomen voor Spanje. Niks aan te doen. Er zullen nog wel genoeg andere tegenstanders zijn wie ik kan “scalperen”.

Was het al maar zondag, wanneer de +80 categorie begint...

Programma

Zaterdag 1 oktober:

16.30: Team

TeamZondag 2 oktober:

08.00: +80 kg
11.00: Open

Twee dagen Verenigde Staten van Amerika en al tal van impressies...

Dinsdagnacht om 2u ’s nachts aangekomen na goed verlopen reis. Toch even verschieten in Atlanta, waar we moesten overstappen. De Amerikanen nemen het voorzichtig zijn net iets tè nauw. Hysterisch werden de passagiers aangemaand om zich naar de uitgang te begeven. Bagage werd letterlijk uit onze handen gerukt door schreeuwerige Amerikanen die blijkbaar kickten op het feit dat ze voor één keertje de baas konden spelen. Vreemd trouwens dat er in de VS nog altijd werkloosheid heerst. Als de luchthaven representatief zou zijn voor de Amerikaanse arbeidsmarkt... Er stonden haast meer stewards dan passagiers.

Vanmorgen (voor mij is het nog altijd woensdag) wakker geworden rond 7u plaatselijke tijd. Even buiten de buurt gaan verkennen, en na half uur al uit noodzaak terug naar het hotel moeten keren. Warm, warm, warm, en dat ’s morgens vroeg. En dan was het nog vroeg. Overdag, tijdens ons bezoek aan Downtown Dallas, nog zwaarder afgezien. Maar mij hoor je niet klagen.

Dallas en de toeristen, het zal nooit een grote liefde worden denk ik. Er is letterlijk geen bal te zien. Een paar wolkenkrabbers, die allen gevuld zijn met multinationals die op één of andere manier wel iets met olie te maken hebben. Hetgeen wat het dichtst bij cultuur aanleunde was een straat met kitscherige, fluorescerende restaurantjes die net zo goed gekopieerd zou kunnen zijn van de Far West sectie van Walibi (of moet het omgekeerd zijn?).

Maar genoeg geklaagd, de VS zit ook vol met schitterende dingen. Vriendelijke mensen, gratis water, halve liters frisdrank ipv 20 centiliters zoals bij ons die nauwelijks je dorst lessen, ... En Hooters. Ik ga er niet teveel over uitwijden voor de gevoeligen onder deze lezers, maar de combinatie van Amerikaanse decadentie, chicken wings, grote porties bier, hotpants en spannende t-shirts moet voor zich spreken. Ik geef het toe, het is misschien wat pervert, maar neem me niet kwalijk dat ik me probeer aan te passen aan the american way of life!

Deelname

Categorieën waaraan ik deelneem:

• Team
• +80 kg
• Open

Wado Ryu

De weg naar de vrede...

Mijn doel

Hoe graag ik ook deelneem aan Wado wedstrijden, Alle Stijlen is nu eenmaal belangrijker en zal altijd de voorkeur blijven krijgen. Een WK meemaken in Dallas zal een enorme belevenis worden in mijn leven, maar mijn absolute doel voor dit jaar is geselecteerd worden voor het Europese Kampioenschap Alle Stijlen dat dit jaar in Stavanger, Noorwegen plaatsvindt.
Om hiervoor in aanmerking te komen moet een karateka selectiepunten verdienen. Deze kunnen behaald worden op het Belgisch Kampioenschap en op een lijst van voorafbepaalde internationale wedstrijden. Na een tweede plaats op het BK, een zevende plaats op de Open Franse Kampioenschappen en een derde plaats op de Open Engelse kampioenschappen kom ik momenteel aan een 100-tal punten. Als ik, het BK niet meegerekend, nog punten scoor op één internationale competitie kom ik normaal gezien in aanmerking voor een selectie (= min 130 ptn).
Laat ons hopen dat ik deze punten reeds kan behalen op de Open Tsjechische Kampioenschappen van 8 oktober in Praag, dan kan ik rustig beginnen toeleven naar het BK in april en het EK in mei.

Onderscheid in stijlen

Dinsdag vertrek ik naar het Wereldkampioenschap Wado Ryu in Dallas, Texas. In karate zijn er wereldwijd gezien vier grote stijlen, namelijk Shotokan, Shito Ryu, Goju Ryu en Wado Ryu. De verschillen in stijlen vertalen zich in kleine details zoals standen, variërende bewegingen en andere benamingen.
Niet elke competitie is stijlgericht, integendeel zelfs, jaarlijks doe ik slechts mee aan twee Wado wedstrijden, zijnde het Belgisch Kampioenschap en het Europees/Wereldkampioenschap (afwisselend). Dit wilt dus zeggen dat al de andere (inter)nationale wedstrijden waar ik aan deelneem Alle Stijlen zijn.

Hotel

Southfork Hotel
1600 North Central Expressway
Plano TX 75074
tel vanuit Belgie 001 972 578 8555

Vluchtgegevens

Delta Air Lines

Heen
Dinsdag 27 Sept
DL 125 M Brussel- Atlanta 10.30 u - 14.00 u
DL 763 M Atlanta - Dallas 16.10 u - 17.31 u

Terug
Maandag 3 okt
DL 1748M Dallas - Atlanta 12.55 u - 16.08 u
DL 124M Atlanta - Brussel 17.45 u - 08.30 u( Dinsdag 4 okt)