Mission accomplished!

Wereldkampioen +80 kg: Bram Vandenbroeck

De rest is voor later, nu vieren.

Ik land dinsdag om 8.30!

Tot dan ben ik niet meer bereikbaar...

Veni, vidi, vici

Allemaal, eerst en vooral heel erg bedankt voor de mailtjes en posts die ik van iedereen al heb gekregen om me te feliciteren en geluk te wensen. Ik heb de settings van deze blog aangepast zodat iedereen kan posten...

En dan nu het goede nieuws: ik moet vandaag niet één, niet twee maar DRIE finales vechten. Jaja, je leest het goed. Mijn stoutste dromen zijn al overtroffen, ook al ben ik er nog bijlange niet. Het is hier bijna 14u en we zijn net terug van de sporthal in het hotel, voor een break tot 17u (00u Belgische tijd), wanneer de finales beginnen. Nu gewoon drie uurtjes rusten, op adem komen, iets lichts eten en dan breektr “le moment suprême” aan.

Mijn hoofd staat er nu echt niet naar om de hele voormiddag in geuren en kleuren te beschrijven, dus ik zal kort zijn: +80 kg, achtereenvolgens een Nederlander, een Noor, nog een Noor en een Amerikaan geklopt. Open, een Noor, een Amerikaan en een Fransman (tegen wie ik nog eens uitkom in de finale van de +80 kg).

Eén ding mag nu niet gebeuren, en dat is te vroeg victorie kraaien. Ik heb al vaak genoeg een finale als verliezer afgesloten, en dat mag vandaag niet opnieuw gebeuren. Als ik niet in minstens één van de drie categorieën win, dan zal de ontgoocheling groot zijn (hout vasthouden dus). Duim dus allemaal maar voor mij vannacht!

Adios!

Team, een discipline apart

Het concept van competitie in team is als volgt: elk land vaardigt drie kampers af plus één reserve (in het geval van België geen reserve wegens slechts drie volwassen kampers) en stelt die volgens een bepaalde volgorde op. Deze wordt volkomen zelf bepaald, wat ervoor zorgt dat je geen flauw idee hebt tegen welke tegenstander van een bepaald land je kunt uitkomen. Iemand die slechts 63 kg weegt (zoals Rachid) kan uitkomen tegen iemand van 90 kg en vice versa.

Wij hadden direct pech met onze loting. Eerste ronde Zweden, één van de sterkste tegenstanders die we hadden kunnen krijgen onder de 16 deelnemende teams (op een totaal van 27 naties). Ik werd pas als laatste opgesteld, omdat de kans groot was dat het laatste gevecht het beslissende zou worden, wat is uitgekomen. Rachid gewonnen, Pierre verloren, dus zou het derde gevecht beslissend zijn. Ondergetekende was klaar voor de strijd, en dat heeft mijn Zweedse tegenstander geweten. Tot 2-2 kon de Europese kampioen -70 kg van vorig jaar gelijke tred houden, maar erna was het erop en erover, 9-3 was de eindstand.

Tweede ronde Venezuela, stuk voor stuk beren van ruim over de 80 kg, die ik zeker verder in het toernooi nog zal tegenkomen. Voor mij op zich niks nieuws gezien zij in mijn categorie uitkomen, maar voor mijn twee lichtgewichten ploegmaats was het toch even slikken. Venezuela had namelijk in de vorige ronde de maat genomen van Nederland met vooral brutaal en agressief (vaak op het randje van het toelaatbare) karate. We hadden niks te verliezen, en dat is gebleken. Na twee gevechten op het scherpst van de snee moest ik er zelfs niet meer aan pas komen om de kwalificatie voor de halve finale veilig te stellen. 11-10 en 10-9 waren de respectievelijke uitslagen van Rachid en Pierre. Toch kwamen ze niet ongeschonden uit de strijd. Rachid liep een enkel zo dik als een appel op en Pierre was half bewusteloos.

Het resultaat van deze blessures was dat de volgorde werd omgegooid aangezien ik nog fris zat en mijn teamgenoten best wat extra rust konden gebruiken. Rustig hebben ze naar hun match kunnen toeleven, die één van hun diende te winnen aangezien ik vrij gemakkelijk de maat heb genomen van mijn Amerikaanse tegenstander. En jawel, we hebben de Amerikanen geklopt in het hol van de leeuw. Ik ben mijn stem nog altijd kwijt van Rachid en Pierre naar de overwinning te schrijven.

Ik kan bijna zeggen dat het mooier is om in team te winnen dan individueel. Je verdedigt uiteindelijk de kleuren van je land en je doet het samen. Ik denk niet dat er op voorhand iemand geld had durven inzetten op een finaleplaats. Morgen tegen Engeland de finale, hopelijk een sluitstuk van een mooi weekend. Laat ons hopen dat dit de kers op de taart wordt. Nu gewoon nog voor de taart zorgen in mijn eigen categorieën, de Open en +80 kg.